NAMAZ
Namaz sancıma ilaç, yanık yerime merhem
Onsuz ebedi hayat benim olsa istemem.
Necip Fazıl Kısakürek
19 Kasım 2011 Cumartesi
19 kasım ikindi
Kıl beni ey namaz
Çöllerden topla hücrelerimi
Rahmetinin serinliğinde yıka kalbimi
Senai Demirci - Kıl beni ey namaz
Senai Demirci - Kıl beni ey namaz
19 kasım öğle
Hekimoğlu İsmail'in yazısı...
Avrupa ülkelerinde bulunduğumda etrafımdaki hiç kimse namaz kılmıyordu. Çünkü onlar Hıristiyan'dı. Kendi kendime sordum: Ben neyim? Ben Müslüman'ım...
Neremden belli Müslüman olduğum? Şahsi hayatımda Müslümanlığım belli. Fakat sosyal hayatta belli değil. Öyleyse namaz kılmam şart!
Amerika'da bulunduğum 60'lı yıllar... İzne çıkmıştık. Bir öğle namazı vaktinde okuldan uzaktaydım. Cami yok, kilise kapalı.
Parka gittim.
Orada ağaçların arasında, çimenlerin üzerinde namaza durdum.
İçimde bir sevinç, bir ses...
Çok şükür. Namaz kılıyorum.
Namaz kılacağım yeri seçtim.
Gölgeye bakıp kıbleyi tayin ettim.
Acayip duygular içindeyim.
"Niyet ettim öğle namazının sünnetini kılmaya", demedim...
Dedim ki: "Allah'ım ben öyle bir yerde bulunuyorum ki Amerikalı öğretim üyelerine itaat ediyorum. Onlara itaat edip sana itaat etmemek olur mu? Kalbimi çalıştıran, bana hayat veren, sağlığımı devam ettiren, tahsil yapmak için bana akıl veren Allah'ım; Sana hamd için Sana şükür için namaz kılıyorum. Başımı toprağa koyacağım. Esmaül hüsnanın tecellisine karşı kendimi bir hiç hükmünde sayıp kainatın, her şeyin kumandan-ı azamı olan Allah'ım,
Sana secde edeceğim. Allahu ekber..." tekbir aldım.
Hayalim diyor ki, yeryüzü bir mescit,
Kâbe mihrap,
Resul-ü Ekrem Efendimiz (sas) mânen imam,
ben de cemaat.
Çevremde bulunan mahlukat namına Allah'a secde ediyorum...
Böylesine acîp bir duyguyla
rükua eğildim,
secdeye gittim.
Başımı secdeden kaldırmak istemedim.
Amerika büyük bir devlet. O devletin büyüklüğü Allahu ekber yanında nokta bile olamaz.
Secdeden doğruldum. Bir de baktım, bir sürü insan dolmuş etrafıma. Büyük bir kalabalık. Onların ortasında ben namaz kılıyorum. Namazı bitirinceye kadar kalabalık dağılmadı. Selam verdim, kalktım. Kalabalıktan bazı insanlar secde ettiğim yere geldiler. Çimenlerin arasına bakıyorlar. Burada ne vardı ki, bu adam kafasını buradan kaldırmıyor? Sonra önümdeki ağacın gövdesine baktılar. Burada ne var ki bu adam yattı kalktı önünde? Sonunda biri gelip sordu, "Ne yapıyorsun?" Dedim ki: "Ben Müslüman'ım, namaz kılıyorum." Bu sözü söylerken sanki dünyanın tepesine çıkmışım, herkese ilan ediyorum. "Ben Müslüman'ım! Namaz kılıyorum!"
Namaz, çok uzakta yabancı bir ülkede, gayrimüslimlerin içinde beni İslam sancağı gibi ayakta tuttu.
Namaz kıldığımı gören, yanıma gelirdi. Sen Müslüman mısın, derdi. Namaz, hayatıma nurunu serpiyordu...
Çilesini çekmediğimiz şey bizim değildir. Zor şartlarda namaz kılmanın çilesi varsa, Allah için çile çekmek en büyük saadet. "Çeşitli sebeplerle namaz kılmıyoruz." diyorlar. Onlara diyorum ki: "Hiç değilse bazen, bir vakit namaz kılmak lazım. O namazla ne oluyor? Müslüman, Müslümanlığını ilan ediyor.
Midenin gıdasını vermeyince açlığın acısını çekiyoruz. Aynı şekilde adam diyor ki: "Sıkıntıdan patlıyorum!" Niye sıkılıyoruz?
Beynimiz ilim ister, kalbimiz ibadet ister.
Onların gıdasını vermeyince insan sıkılır.
Hiçbir şey yapamazsa televizyonun karşısına oturur, saatlerce kalkmaz. Tabii o halin getireceği bazı psikolojik hastalıklar da olabilir.
Ben hastalanmadan önce bir gayem vardı: İstanbul'un bütün camilerinde namaz kılmak!..
Bir gün Ortaköy'de, bir gün Eminönü'nde, bir gün Levent'te...
10 yıl önce hastalandım. Camiye gidemiyorum.
Yaş ilerliyor, seneler geçiyor.
Nereye gidiyoruz? Ahirete. Benim ak saçlarım ahiret biletidir.
Yolcuyuz biz. Çantamızı almış gidiyoruz.
Çantamızda sevaplar olsun.
Namazlarımı yeniden camide kılacak kadar yürüyebilmeyi isterdim.
Hekimoğlu İsmail
19 kasım sabah
Essalatu hayrun minen-nevm
Namaz uykudan daha hayırlıdır
peygamber efendimiz hergün okunan sabah ezanında kalkar ve ışığını yakardı.
bunu gören bilal-i habeşi de yanık sesiyle okuduğu ezanı bitirirdi.
bir gün ezan okunurken peygamber efendimizin ışığının yanmadığını gören habeşi,
efendimizin uyanamadığını düşünerek
o esnada bunu (essalatu hayrun minen nevm)'i ilave eder.
bunun üzerine efendimiz (sav) bilal-i habeşi ye bunu çok beğendiğini söyler
ve bundan sonra hep böyle okumasını öğütler.
Namaz uykudan daha hayırlıdır
peygamber efendimiz hergün okunan sabah ezanında kalkar ve ışığını yakardı.
bunu gören bilal-i habeşi de yanık sesiyle okuduğu ezanı bitirirdi.
bir gün ezan okunurken peygamber efendimizin ışığının yanmadığını gören habeşi,
efendimizin uyanamadığını düşünerek
o esnada bunu (essalatu hayrun minen nevm)'i ilave eder.
bunun üzerine efendimiz (sav) bilal-i habeşi ye bunu çok beğendiğini söyler
ve bundan sonra hep böyle okumasını öğütler.
17 Kasım 2011 Perşembe
18 kasım yatsı - Kerim buladı - Fethi Çağıl namazla diriliş
18 kasım akşam - Huşû için ne yapalım?
Huşû için ne yapalım?
Bahâeddîn Nakşibende sordular: “Bir kul, namazda nasıl huşûa erer?”
O da cevâben, “Dört şeyle” diye buyurup şunları beyân etti:
1. Helâl lokma,
2. Abdest sırasında gafletten uzak durmak,
3. İlk tekbîri alırken kendini huzûrda bilmek,
4. Namaz dışında da Hakk’ı aslâ unutmamak, yâni namazdaki huzûr, sükûn ve mâ’siyetten uzakta durma hâlini namazdan sonra da devâm ettirebilmek.
Bahâeddîn Nakşibende sordular: “Bir kul, namazda nasıl huşûa erer?”
O da cevâben, “Dört şeyle” diye buyurup şunları beyân etti:
1. Helâl lokma,
2. Abdest sırasında gafletten uzak durmak,
3. İlk tekbîri alırken kendini huzûrda bilmek,
4. Namaz dışında da Hakk’ı aslâ unutmamak, yâni namazdaki huzûr, sükûn ve mâ’siyetten uzakta durma hâlini namazdan sonra da devâm ettirebilmek.
18 haziran ikindi - namazdan lezzet almak
18 kasım öğle - hatırlamak için namaz
Bazı müçtehitler huşûu namazın şartlarından kabul etmişlerdir.
Fakat sahih olan görüşe göre; huşû namazın şartlarından değildir, kemâlindendir.
Yani makbul ve olgun bir namazın mutlaka huşû ile kılınması lâzımdır.
Namaz sırasında kalb kıbleye yönelmiştir.
Kalb ve zihin başka şeylerle meşgulse namaz gafletle kılınmış demektir.
Böyle namaz, Hakkı hatırlatmaz.
Halbuki namaz, Hakkı hatırlatmak içindir.
Cenâb-ı Hak bu konuda şöyle buyurur:
"Beni hatırlamak ve anmak için dosdoğru namaz kıl" (Tâhâ, 20/14).
Bu da ancak namaz ile olur.
18 kasım sabah - Ezan sesini özlemek
Minare nasıl sadece yüksekten ezan okuma yeri değilse ezan da yalnızca namaza çağrı metni değildir.
Günde beş kez semalarımızda yankılanan ezan ayağımızın nereye bastığını ve hangi göğe ait olduğumuzu da haber veriyor.
Rahmetli Cahit Zarifoğlu 'Hama' isimli şiirinde "O sabah ezan sesi gelmedi minarelerden / Korktum bütün insanlık adına" dizelerinde susan ezanların ardından büzüşen dünya ve şeklini yitiren insanlığın durumunu anlatır.
Bu sessizlik bazen vakitlerin birbiri üzerine yığılıp kalması gibi bir enkaz ve inkıraz durumunu çağrıştırırken kimi zaman da varlığıyla ne çok şeyin tamamlayıcısı olduğunu hatırlatır.
Ayağının tozuyla daha uçaktan iner inmez önce havadaki ezan sesini koklayan manken kızımız için ezanların okunuşu her şeyin yolunda gittiğinin de bir işareti olmalı ki şöyle diyor: "Sabah ezanını o sessizlik içinde duyunca şükrediyorsun sağlıklı olduğuna. İçine huzur veren başka bir duygu daha yok"
Ezan'ın susması her zaman için bir tehlike işaretidir.
Bayrağın inmesine, kalenin düşmesine, bağımsızlığın yitirilmesine dair bir çöküşün adıdır. Tam 18 yıl sesini bir kahır gibi içine çekmiştir bu memlekette ezanlar.
"Tanrı uludur" bir seda değil fırlatılan bir söz öbeğidir adeta. Kalbi ve nefesi buz gibi olanların hançerelerinden çıkar çıkmaz daha göğe ulaşmadan yere çakılan, kanatları olmayan bir sesleniştir.
Kanatları olmadığı içindir ki bir türlü uçamadığı gibi halkın yüreğini de uçuşa geçirememiştir.
On sekiz yıl boyunca soluğu tıkanan ezanların yaydığı boşluk ve hüzünlü sessizlik her şeye rağmen bu milletin kulaktan kalbe doğru giden hatlarını tıkayamamış işitsel hafızasını yok edememiştir.
Günde beş vakit namazla birlikte okunan ezanlar seküler hayatın hızını yavaşlatır, dengesini bozar.
Ezanla bölünüp sınırlanmayan hayatta her şey hızını kesmeden sürüp gitmektedir.
Bu hız aynı zamanda insanın dün-bugün-yarın bağlamında muhasebe yapıp düşünmesini de engellemektedir.
Her ne kadar bu açık açık söylenmiş olmasa da seküler hedonist anlayış kendi sesini ezanın sesinin üzerinde tutmaya özen gösterir. Hiçbir zaman dini hayatın sesi ve yankısı dünyevi hayatın sesinin üzerine çıkamaz.
"Ezansız Semtler"in kendilerini camilere karşıt bir şekilde konuşlandırması böyle bir anlayışın ürünüdür. Tam eğlencenin dibi bulunduğu bir anda okunacak ezan sesi ve toplanacak cemaat kalabalığı böyle esrik dünyevi havayı bozmaya yetecektir.
Taksim'e Cami tartışmasının iflah olmaz karşıtı olanların önemli bir kısmı estetik, sanatsal mimari kaygılarından ötürü değil kapı altlarından sızacak olan ezan sesinin çilingir sofralarını, eğlence âlemlerini dağıtabilme ihtimalinden dolayı direnmektedirler.
Din karşıtı ve dindışı olan her şey bir nevi din ya da karşı dindir. Dolayısıyla ezana karşı pozisyon belirlemiş olan her zihniyet aynı zamanda kendi dünyevi itikadına uygun ritüellere cemaat bulabilmek için ezana alternatif sesler geliştirmektedirler.
Bu kimi zaman çok sesli çılgın bir müzik olabileceği gibi kimi zaman da makine gürültüleri ya da motor sesleri de olabilir. Eğer bugün 5 vaktin sesi bastırılmışsa namazın sesi bastırıldığı içindir. Şayet namazın sesi bastırılmışsa bu da ezanın sesinin eskisi gibi gür çıkmadığından ötürüdür. Ne de olsa şeytanın en çok sevdiği şey parazit yapmaktır.
16 Kasım 2011 Çarşamba
17 kasım akşam - karıncayı incitmedi
İbadetler konusunda günümüzde çok yanlış bir slogana etmek istiyorum. Çağımızda birçokları:
“Efendim önemli olan kalp temizliğidir. Benim kalbim temiz, o yüzden ibadete gerek duymuyorum.” diyebiliyorlar:
Gerçekten asıl olan kalp temizliğidir. Ne var ki eğer bir kalbde hakiki temizlik varsa, bir dakika içinde kendini namaz seccadesinde bulur. Temiz olduğunu iddia eden bir insanın kendini su başında, lavaboda veya banyoda bulması gibi.
İbadetler konusunda bir başka yanlış slogan da:
“Ben karıncayı bile incitmedikten sonra ibadete ne lüzum var?” saçmalığıdır. Bunlara verilecek cevap:
İbadet etmeyen insan, karıncayı incitmemiş olabilir. Ama bu durumda ibadetleri emreden Rabbini ve o emirleri insanlara tebliğ etme vazifesiyle gönderilen Peygamberleri ve hususen Fahr-i Kainat Efendimiz’i (s.a.v.) incitmiş olmuyor mu?
Her insanı Allah’a yakın olma iştiyakı vardır.
Duasının kabul olması için herkes çabalar, ne var ki bunun anahtarı da ibadetlerdedir.
Namaz ve infakını yerine getiren bir insan, her şeyden önce devamlı dua halindedir.
Çağımızın en ünlü matematik ustası Martin Gardner, son eserinde bakın ne diyor:
‘Heisenberg’in belirsizlik teorisine göre, hiçbir hadisenin gerçeğini önceden tayin edemeyiz.
Dua bu belirsizliği yok eden ve kaderimizi Allah’ ın (c.c.) yüce kudretine havale eden tek yoldur.”
İbadetlerdeki en önemli noktalardan biri devamlılıktır.
Bu yüzden ömür boyu abdest alıp namaz kılan kimse, vücudu için erişilmez bir sağlık sırrını da kazanmış olur.
Haluk Nurbaki
17 kasım ikindi - lütuf,hediye,ihsan,ikram
Namazın çok özel bir sırrı, namaz emrinin veriliş tarzıdır. Bilindiği gibi namaz, mirac’da Efendimiz’ e (s.a.v.) hediye edildiğinde, Efendimiz:
- Ya Rabbi, inanan salihlere de bu mutluluğu lütfet, diye niyazda bulunduğu ve Allah’ta (c.c.):
- O halde namaz kılsınlar, buyurdu.
Şu halde namaz, gaye itibariyle İlahi huzura intikaldir. Bu sayede insan, adım adım yücelir ve Allah’ a yakın olur.
Allah’ın (c.c.) Efendimiz ‘e (s.a.v.) olan sonsuz ihsanı ve ikramı hatırına, müminleri huzuruna ka*bul etme lütfü olan namaz’a karşı en ufak bir ihmalin ne kadar büyük bir şaşkınlık olacağı aşikar*dır. İlahi nimetlerin bol bol ihsan edildiği bir bayram ziyafeti olan namaz’a karşı gösterilecek tembellikler, tek kelimeyle nasipsizliktir.
Namaz, kainatın en yüce davetidir. Ve hadiste de belirtildiği gibi “dinin direği’’dir. Nefsin cılız ve sahte mantıklar ile kurduğu tuzaklardan şiddetle kaçarak namaza koşan her insan, ebedi saadete namzettir.
Onk. Dr. Haluk Nurbaki
17 kasım öğle - huzur
İbadetin çok önemli bir hikmeti, topluma getirdiği huzurdur.
Bir toplumun özellikle birlikte yaptığı ibadet (cemaat namazı) o toplumda kenetlenme ve sevgi meydana getirir.
Selçuklu ve Osmanlılar bu sayede asırlar boyu ya*şamış ve her türlü iç ve dış şerlere karşı koyabilmiştir.
Bir toplum ibadet ehli ise, o toplumdaki fertler her türlü şahsi sıkıntılardan kolayca kurtulur.
Dertler cemaatlerin ısrarlı yardımlarının yanısıra maddi ve manevi güçleri sayesinde yok olur.
Milletimizin içinde bulunduğu sıkıntıların en büyük sebebi, ibadetlerde ve sevgi bağlarında gösterdiği zaaftır.
Yoksa bu mübarek millet bugünkü şartlardan çok daha ağırlarını asırlar boyunca kolaylıkla atlatmıştır.
17 kasım sabah - beklenti
İbadetlerdeki diğer bir husus da,
ibadetle yücelmeyi beklemek ve ondan maddi ve manevi bir fayda ummaktır.
Bu bekleyişler insanı hataya düşürür.
Çünkü ibadet, insan olmanın soluk almak gibi vazgeçilmez bir parçasıdır
ve sadece emredildiği için ve Allah rızası gözetilerek yapılmalıdır.
İbadetten, ahirete ait olsa bile bir menfaat beklemek, onun ihlasını kaçırır.
Yapılan ibadetle gururlanıp kendine paye çıkarmak fevkalade yanlıştır.
Ve nefsin çirkin bir oyunudur.
Haluk Nurbaki
15 Kasım 2011 Salı
16 kasım yatsı - Namazın en mucizevi sırrı nefse yöneliktir.
Namazın en mucizevi sırrı nefse yöneliktir.
Bir türlü dizgine gelmeyen nefs, okunan Fatihanın şifa sırrı ile çirkinliklerden kurtulur.
Secdede o menhus gururunu kırar, insana yakışan çizgiye gelir.
Nefsin, namazın bu esrarlı sırrında ulaştığı hidayeti sürdürebilmesi için infak etmesi mecburidir.
Aksi takdirde namazın insana sağladığı yücelme, devamlılığını kaybeder.
İmanı saksıda açan bir çiçeğe benzetirler.
Namaz ona verilen suya, infak ise ışığa benzer.
Su ve ışıktan mahrum çicek nasıl kurumaya mahkumsa; namaz ve infakdan mahrum insan da sönmeye mahkumdur.
Ne’ var ki insanın nefsi, imandaki bu sönüşü uzun süre saklar.
İman ettiği halde ibadete yanaşmayan insan, işin farkına çok defa iş işten geçtikten sonra varır.
İnsan nefsi, ibadete bir türlü yanaşmadığı gibi, insanı ondan tamamen uzaklaştırmak için de çeşitli mazeretler bulur.
Ve özellikle ibadet eden bazı kişilerin ibadetle yücelmediğini göstererek bu tuzağı hazırlar.
Bu hususu iki noktada cevaplamak gerekir.
a- Bir insan ibadet ettiği halde yücelemiyorsa, bir şeyi eksik yapıyordur. Mesela namaz kılıyor, fakat infak etmiyordur.
b- Bir kimse askeri eğitim gördüğü halde savaşta yenilirse; bu insan örnek alınıp da, askeri okullar kapatılsın, denemez. Aynen bunun gibi, ibadetle yücelmediğini sandığımız kişilere bakarak ibadetten vazgeçilemez.
16 kasım akşam - hayya alel felah
Allah’ın yarattığı varlıklar farklı nitelikler arzeder.
Mesela melekler, çok berrak bir yapıya sahiptirler.
Bir çeşit yansıma sırrı taşır, bu yüzden nefs taşımazlar ve devamlı şekilde ibadet ve zikirle meşgul olurlar.
Ruh da meleklere nazaran İlahi yaradılış sırrının en yakın boyutlarından yansır, fakat nefse bağlanarak insana intikal ettirilmiştir.
Eğer böyle olmasa, insanlar da melekler gibi daima zikir ve ibadet halinde kalırdı. İnsanda Allah’ın yüce varlığına duyulan ibadet hissi, ruhdan gelir.
Eğer nefs, ruhun yüzeyini tamamen kapatırsa, bu ibadet hissi farkedilmez ve bu takdirde ruh, büyük bir azaba düşer.
Namaz kılanlarda ruh, selametli bir huzur ve felah içindedir.
Ezanda, hu yüzden “Hayya Alel Felah” müjdesi vardır.
Haluk Nurbaki
16 kasım ikindi - hamd
Bu yakınlığın ilk şartı ise “HAMD”dir.
“Hamd” demek; bu yüceliğin sevgi, hayranlık ve şuurla methedilmesi demektir.
İbadetlerin başlangıç anahtarı olan bu “hamd sırrını” Allah (c.c.) Fati*ha’ da şifrelemiş ve namazla sembolleştirmiştir.
Allah’a yakın olabilmek için bunun dışında ne başka bir yol, ne de başka bir formül vardır.
Namaz, hamd niyazını insanını her zerresine yayarak, kendi gönlündeki ilahi tecelliye yaklaştırır.
Gönüllerdeki boyutlar ötesi Allah (c.c.) tecellisi, hamd niyazımız gerçekleşince bizi de boyutlar ötesine doğru çeker.
Bu yakınlık, İnfakla beslenerek bizi adım adım miraca yükseltir.
Temel ibadet olan namazın tesiri, doğrudan kalbe ve gönüle yöneliktir.
Kul farkına varsın veya varmasın, her namazda gönüllerin esrarlı perdelerinden biri açılır ve insan adım adım Allah’ın (c.c.) sonsuz sırrına yaklaşır.
Haluk Nurbaki
16 kasım öğle - bitmeyen namaz
Namaz, bittikten sonra da devam eder.
Hz. Mevlana, bu manaya isareten der ki;
"Öyle bir abdest al ki, hic bozulmasın.
Öyle bir namaz kıl ki hic bitmesin.
16 kasım sabah - Seccadeler rampalardır
Kul'u Allah'a götüren pek çok yol vardır.
Aynı bir ağacın dalları gibi, sonunda hepsi aynı gövdeden semaya uzanır.
Yolların en güzeli, müminin sürekli vecd halinde olmasıdır ki bunu sağlayanlardan biri de namazdır.
Hadislerde, namaz için "Mümin'in miracı" buyurulmuştur.
Lakin bu yükselme açık gökyüzünde değil, maneviyat ve kulluk boyutunda uçmak ve Allah'ı Teala'nın rızasını kazanmaktır.
Bu yükselme; Allah'ın huzurunda olduğunu idrakle, gönlünü, düşüncelerini, bütün uzuvlarını O'na yöneltmendir.
Mirac; seccadede başlar, "Allah-u Ekber" denildiği anda , tüm istekler, arzular, her türlü dünyasal duygular geriye atılmış, vücut tüm unsurları ile O'na doğrulmuştur.
Kişi artık Allah'ın huzurundadır, mecazi ifadeyle O'nun kapısını çalmaktadır...
Ve kapı açılmış, "Buyur ya Kulum" denilmiştir.
Ve kul o durumda, yaşadığı hiçbir dönemde hiç kimsenin karşısında durmadığı bir ifadeyle boyun eğer rüku Allah'a varır.
"Ey güzeller güzeli sevgili" senden ayrıldığımdan beri, inler durur tüm zerrem...
Ey sevgisinden tüm kainatı Yaradan'ım; senin önünde talebimi söylemeye bile takatım yok, senin huzurunda söz bana değil, senin fermanına düşer...
Ey Allah'ım; izzet olarak senin kulun olmak bana yeter...
Tüm zerreleri titrer, duyduğu huzur onun aldığı cevaptır...
Secdeye varır...
Bu şükrandır, bu razı olmaktır, bu kulluğunu en son şekilde ifade etmektir...
"Ey Sevgili; senin huzurunda ben küçücük bir noktayım...
Fermanım senin elinde, hayatım, ölümüm, vefam senin elinde, sen ki her şeyi hakkıyla bilensin, sen ki huzuruna geleni çevirmeyecek kadar Rahman ve Rahim'sin...
Her şeyin sahibi sensin, tüm zerrelerimle diyorum ki, senden başka tapılacak yoktur...
Azamet sahibi sensin, ben sadece yarattığınım, sana muhtaç olanım..."
Bilir ki, gücü veren O'dur... Bilir ki aranılan her ne ise O'nda aranır...
O ihsan ederse, her şey O'nda bulunur...
"Sen kendini küçük bir varlık mı sanırsın? Oysa sende büyük bir âlem gizlidir." der Alemlerin Rabbi...
Başını kaldırır... Öylece oturur... Kendisine söyleneni alır ve ;
Rabbiyle miracında kendisine verilenlere şükreder...
Miracına şahit olanlara selam verir...
Ve hayata yine sonraki miracına kadar, O'na layık kul olma savaşına devam eder...
Artık öğrenmiştir; her seccadeye gidiş, O'nun huzuruna çıkıştır...
Her seccade bir rampadır.
Kul'u Allah'a ulaştıran rampalar onu kullanacak olana, Allah'ın kapısını çaldıran rampalar...
Her secdeye varış da; kulluğunu ikrardır ve sonu vuslattır...
O güzeller güzeli Sevgili ile...
Ne demiş uğruna alemler yaratılan Cihan Serveri ;
"Namaz, kişinin kalbinde bir nurdur; artık sizden içini aydınlatmak dileyen, kalbindeki nurunu artırmaya çalışsın..."
Rabbim; yüreklerinde O'nun aşkını taşıyan herkesi, onları Allah'a ulaştıran bu rampalardan uzak eylemesin...
Alıntıdır
14 Kasım 2011 Pazartesi
15 kasım yatsı - Yine'mi basini Secde'ye vurmadan yatacaksin
Yine'mi basini Secde'ye vurmadan yatacaksin
Yine'mi Melekleri aglatip, iblis'e kanacaksin
Söylesene!
Sen ne zaman nefsine ok atacaksın
Ne sabah kildin!
Ne Ögle.
ne de ikindi!
Ne o.!
Yoksa Elin-Ayagin mi kilitlendi?
Aksami da kilmadin! Hadi bari Yatsiyi kil
Sen de.
Secdelilerin arasina katil
Hadi be.!Siva kollarini, ve Abdest'ini al
Vur basini Secde'ye!
Cennet'in düsüne dal
Dün iblise egilen boynun, Bügün Allah'a egilsin
Sen Allah'in kulusun,
iblisin kulu degilsin
Namaz, Mü-min'in Miracidir,
ayirma basini Secde'den Bomba altinda bile,
Secde'den ayrilmadi deden
Sen de
"Vur basini Secde 'ye "
.sevinsin Seccaden
Öyle vur ki, hic bir sey koparamasin seni Secde'den
Vur basini derken.
Anliyorsun degil mi?.
kendi basini.
Yoksa incitme, (sebepsiz) kafirin dahi, Gözünü-kasini
Vur basini Secde'ye".
yani, Namaz kil demek
Yakisiyor mu Mümin'e, Secdesiz Gün gecirmek
Tiryakisi ol.
"Allah'u Ekber sözünün Senin de Nuru olsun Namaz gözünün,
Hadi durma!
Vur basini Secde'ye
Vur ki,
daha yakin ol
"EL ALIY'YE
Nefsin diyebilir ki,
"Bugün söz ver! Yarin kilarsin."
Azrail (a.s.) ile karsilasinca, bu sözleri daha iyi anlarsin.
ALINTI.
15 kasım akşam - akşam OLDU
Zavallı bir çocuk gibi kalmıştı ortada…
Sanki güvenle tuttuğu el usulca kayıp gitmişti avucundan…
Bir anda bu büyük ve kalabalık meydanda sahipsiz hissetti kendisini…
Çocuk gibi ağlamalıydı hıçkıra hıçkıra…
Beyninin zarlarını yırtarcasına, sesi kısılırcasına, bütün hücreleriyle…
Kundaktaki bebeğin muhtaçlığı ve masumiyetiyle…
Ağlamalıydı…
Ama…
Bebek değildi…
Çocuk değildi…
Ve ama daha muhtaç…
Ve ama daha masumdu…
***
Bu ızdıraba, ağlayamıyor oluşu eklendi bütün ağırlıyla…
Yer altından kayıyordu sanki…
Zemin kayıyordu…
Nereye baksa ufuk bulanıklaşıyor…
Ufuk kayıyordu sanki…
Yönleri kayıyordu…
***
Dudaklarını ısırıyordu…
İki damla gözyaşını gözlerini kapayarak hapsetti sımsıkı…
Eğdi başını…
“En fazlası ölüm” dedi içinden…
Tam da razı olmak üzereyken…
Bir titreme tuttu içten içe…
Ve alelacele tutundu hayata..yaşamaya …
Açtı gözlerini…
***
Bir bankta oturuyordu şimdi…
Kainat meydanının tam ortasında yerini arıyor; durduğu yeri seyrediyordu…
“Şimdi ne olacak” sorusuyla çarpıştığı anda olmuştu her şey…
Ve “Sonra ne olacak?” sorusu…
Birer birer inmişti yüzüne tokat gibi…
Cevapsız kalmıştı…
***
Cevap verme mecburiyeti hissetmeden yaşamak ne kadar rahattı halbuki…
Anlamsız bir mutluluk içinde…
***
Cevapsız kalmıştı…
Ve “Nereye kadar?” sorusu dikildi karşısına…
Sanki…
Sanki kenar mahallelerin arka sokaklarında kıstırmış; konforunu başına geçirmişti birkaç serseri soru…
“Şimdi ne olacak?”
“Sonra ne olacak?”
“Nereye kadar?”
İlk iki soruya cevap verme zahmetine girişmemişti ki üçüncüsü yetişti ve cevabı zaten sorunun boynunda sallanıyordu bütün haşmetiyle…
“Ölüme kadar…”
O cevap…
Kendisinin veremediği ama sorunun boynunda asılı duran o cevap, nefesini kesen son darbeyi indirmiş ve ortada kalıvermişti…
O zaman ilk iki soru daha bir haşmetle dikildi karşısına…
“Şimdi ne olacak?”
“Sonra ne olacak?”
***
Gündüzleri kalabalıkların arasında günü birlik amaçların…
Geceleri sarhoş kahkahaların arasında uyuşuk…
Uykuyu hatırlamıyordu zaten…
Arada bir köşebaşlarında sorular beliriyor ve bazısı ileri giderek omuz atıyordu…
“Ne işe yarıyorsun?”
“Sen kimsin”
Adımlarını sıklaştırıyor veya yönünü değiştiriyor, yüzleşmemeye çalışıyordu…
Ta ki o ana kadar…
***
Önceleri umursamadı…
Ama diline takılan şarkıların yerini ritmik bir soru almıştı; hüzünlü bir melodiyle mırıldanıp duruyordu…
“Ölüm var gülüm… Ölüm var gülüm…Ölüm var gülüm”
Sevgililerine derdi “Gülüm” diye…
Ve şimdi içinden bir ses onu “sevgili” gibi sahiplenmiş, “Ölüm var gülüm” diyordu…
Ölümü düşünmeye başladığından beri yavaşlamıştı…
Ağırlaşmıştı…
Ölüm varsa ve bitecekse her şey…
Her şeyin anlamı neydi?…
***
Bir bankta oturuyordu şimdi…
Kainat meydanının tam ortasında yerini arıyor; durduğu yeri seyrediyordu…
“Ölüm var gülüm…”
“Ölüm var gülüm…”
“Ölüm var gülüm…”
***
Beyaz bir güvercin süzüldü başının üstüne doğru…
Döndü durdu etrafında bir zaman…
Ve bankın bir ucuna kondu usulca…
Başını çevirdi o tarafa…
Gözgöze geldiler…
***
“Nasip, bir talih kuşudur; sevin” dedi güvercin…
“Ve hiç boş yok… Sorular biletidir bu talihin…”
“Bak bu dağlar…
Bu gökyüzü…
Yağmur ve kar… İnsan… İnsanlar… Yaşayanlar, yaşamış olanlar ve daha doğmamış olanlar…
Herbirinin parmak izi farklı olan bu on milyarlarca insan…
Sonra ben…
Ben bir garip güvercinim…
Sonra şu çiçekler…
Gece gördüğün rüyalar…
Gündüz gördüğün rüyalar…
Ver görmediğin rüyalar…
Sonra acılar ve hüzün ve mutluluk..
Ne varsa gördüğün, bildiğin, hissettiğin…
Ve aradığın…
Her şey…
Anlamını aradığın her şey…
O…
Yüce Yaratıcı…
“Ol…” dedi… Oldu…
“Ol…” dedi, oldu her şey…
“Öl…” dediği zaman öleceksin…
***
Kanatlandı beyaz güvercin…
Kanatlarının altını gördü bir an bembeyaz…
Gözgöze geldiler süzülürken son bir kez…
Sanki “Artık üzülme” diyordu gözlerindeki gizli tebessüm…
“Ölüm sonsuz bir başlangıçtır…”
***
Mırıldanmaya başladı yine…
“Ölüm var gülüm…
Ol dedi Yaradan, oldu her şey…
Öl dediği zaman öleceğim…”
***
Şimdi…
Ona “derviş” diyorlar…
Şimdi huzurlu bir sevinç içinde…
Aynı kalabalığın arasında…
Ve kenar mahallelerde bile cesur…
Sorularla dost…
***
Ona “derviş” diyorlar…
Murat Başaran
15 kasım ikindi - Ah! bu ben
Ah! Bu Ben
Yatsı namazını edâ etmiş tesbihâtımı yapıyordum, “Elhamdüllilâh” zikrini çekerken bile bir şeyleri isteyerek şükrettiğimi düşündüm, o anda bana benden bir kapı açıldı ve girdim içeri ne mel’ûn bir şey vardı oysa içeride, kendime söylediğim yalanlarım, sözlerim ve içimden geçen her şey oradaydı. Yüzüm kızardı onları görünce ve aklıma geldi, her tövbeden sonra onlarla yeniden başladığım.
Sonra kendimi benin önünde buldum bir suçlu gibiydim şimdi,
“Namazlarında neleri düşündün?”diye sordu. Cevabım bir kul cevabı gibi olmadı üzülerek utanarak “Namazdan sonra yapacağım işleri, yüzlerini yıllardır hatırlamadığım arkadaşlarımı, kaybettiğim küçücük bir toplu iğneyi düşündüm” dedim.
Benden hiç ses çıkmıyordu,diğer soruya geçti “oruçluyken nefsini terbiye ettin mi?”diye sordu..Başım öne eğikti “oruçluyken akşama hangi yemeği yesem,iftara kaç dakika var gibi soruları düşündüm” dedim.
Oradan söz verdiğim bir sözüm benden şikayetçi olduğunu söyledi ”bana namazları kılarken farzını ‘kul gibi ‘sünnetleri de ‘ümmet gibi’ kılacağım sözünü verdi” diye haykırdı.Yüzüm yerde söyleyecek bir şey yok haklıydı.
Ben,bana tekrar döndü ve sormaya devam etti “elinde tesbih var iken neyi düşündün?”cevabım diğerlerine benziyordu,fâni olan her şeyi düşünmüştüm.
Peki sabah namazına kalkmak için bir sözün vardı hatırlıyor musun? Başımı sallayıp “Evet” diyebildim. Teknolojinin nimetlerinden olan telefonuma sabah vakti uyanmam için emir vermiştim, o görevini yaptı ama ben yapamadım on dakika daha uyuyayım dedim uyandığımda bülbüller sitemini dile getiriyordu.
Başımı kaldırdığımda yine bir sözüm karşımda dikilmişti “Her akşam Kur’ân okuyacağım” sözüydü. Ve yine aynı sahne, yüzüm yerde başımı kaldırmaya cesaretim yoktu…
Ben, bana dönerek “Sen bensin atsan atılmaz satsan satılmazsın, hep kaçtığın tekrar O’na sığındığın Râbb’ine dön, O seni benden daha iyi affeder” diyerek başını öne eğdi ve kayboldu.
Alıntıdır
15 kasım öğle - Namaza durmak meyveye durmak gibidir
“Namaza durmak meyveye durmak gibidir.” [İsmet Özel]
Meyvesiz olduğu vakit ağaçlar pek ağaca benzemez.
Odunlaşmış dallarından çiçek umulmaz.
Taşlaşmış köklerinden hayat beklenmez.
Kurumuş dal uçlarına meyve yakıştırılmaz.
Bahar gelip meyveye durduğunda ise, ümit kestiğimiz ağacı baştan ayağa ümit olarak okuruz.
Meyveye durmuş ağaç, dal budak hayata dönüşür, çiçek çiçek tebessüm olur, yaprak yaprak umut açar.
Namaza durmuş insan da, insana dair umutlarımızı yeni baştan yeşertir.
Namaza durmuş insan insanlık adına yeni bir umut olur.
Namaza durmuş insan kendi kendine ümit verir.
Senai Demirci
15 kasım sabah - Şu sabah namazı 2
Niyetimiz ciddi olmalı
Sabah namazına kalkma niyetimizde ciddiyet olması, Allah'ın yardımına sebep olur. Niyetimizdeki ciddiyet de o niyete göstereceğimiz destekle ortaya çıkar. Niyet yalın bir düşüncenin adı değildir. Niyet kararlılığın adıdır. Bu nedenle abdestli yatmayı, yatmadan önce hadisi şeriflerde tavsiye buyrulan ezkârı okumayı, yatış şekli olarak gösterilen tarza riayet etmeyi, yatmadan önce sabah namazını eda etmeyi kolaylaştırması için Allah'a dua etmeyi önemsemek durumundayız.
Namazı, bütün ev halkının meselesi yapın!
Sabah namazına kalkma meselesi ev halkının meselesi olmalıdır. Evde bulunanlar bu konuda birbirlerini desteklemelidir. Herkes bir çeşit görev üstlenmelidir.
Sizi kaldırabilecek bir saat edinin!
Uygun bir cihaz kullanarak teknolojik imkânlardan yararlanmayı ihmal etmemeliyiz. Namaz hangi saatte kılınacaksa uyarıcı cihaz o saate en yakın vakte ayarlanmalıdır ki, cihaz uyandırmayı sağladığında bir iki dakika daha kestirmek gibi bir tavize neden olmasın. Tek başına uyunmamalıdır. Uykuya engel olacak şekilde aydınlık bir yerde uyunmamalıdır ki, uyanıldığında ışığın yanması ile beraber uyku dağılsın. Akşam yemeği geciktirilmemeli, ağır şeyler yenmemelidir. Uyku saatinden dört saat önce yemekle bağlantı kesilmelidir.
Geceyi uykusuz geçirmeyin
Teheccüd nedeniyle bile olsa gece uyanık bulunulan süre uzatılmamalıdır. Teheccüd namazının çok mühim bir sünnet olması, sabah namazını kaçırmaya neden olmasını gerektirmez. Yüzlerce teheccüd namazı bir tek sabah namazı değildir.
Yaş ve iş durumuna dikkat edilmesi şartıyla öğlen vaktinde kaylûleden gece uykusu için istifade edilebilir. Böylece bir sünnet de yaşanmış olur. Yatsı ve akşam namazlarından sonra uyunmamalıdır.
Her halükarda sabah namazı en mühim ibadetlerden biridir. Bütün asırlarda yaşayan Müslümanlar için bir imtihandır. Ancak bizim zamanımızda bu imtihan ağırlaşmış, şüphesiz ecri de eziyeti de farklı olmuştur.
Aydınlık geceler karanlık gündüzler
Tüfek icat olunca mertliğin bozulması gibi, elektrik icat olunca tabiliğimiz bozuldu. Geceler aydınlandı, günler uzadı. Gündüzler geceyi yemeye başladı, geceler de gündüzü yedi. Kaybeden biz olduk. Rahat ve dengeli bir uyku uyuyamadığımız için yorgun bedenlerle işe açıldık. Stresli, bitkin insanlar haline geldik. Elektrik bize kazandırdı mı kaybettirdi mi belli olmadı.
Gerçekte ise elektrik bir nimetti; onu ölçüsüz kullanınca zararını gördük. Gecelerimiz suni bir aydınlık içinde olduğu için doğal olmayan aydınlıklarda vakit geçirir olduk. Gecenin gündüz gibi kullanılması, gündüzün de gece gibi yatakta geçirilmesi sünnete da aykırıdır insan fıtratına da. Sahih hadislerde yatsıdan sonrasının oturma ve eğlenme zamanı olarak kullanılamayacağına dair uyarılar vardır. Bedenlerimizin sıhhati açısından da yatsıdan sonrası uyku haricinde harcanamayacak kadar değerlidir. Buna rağmen en rahat harcanan zaman dilimimiz geceler oldu. Baş ağrılarımıza, stresimize ve bitkin bedenlerimize rağmen...
Allah, Ömer bin Hattab'tan razı olsun. Geç yatılmasına karşı insanları döver ve: 'Yatsıdan sonra bekleyip sabahı da uyuyarak mı geçireceksiniz?' dermiş. (Fethulbarî, 599. hadisin şerhi)
Geç yatmanın her türlüsü sakıncalı değildir şüphesiz. Bedenin zarar görmediği ve haram noktasına kaymayan işler nedeniyle uykunun geciktirilmesi ile 'boş' işlerden ötürü geciktirilmesi aynı tutulamaz. Bilhassa ilim tahsili, geceyi ihya etme, dini hizmetler nedeniyle geciktirilmiş uykular kazanılmış ecirlerdir. Ancak bunlar için bile sabah namazını geciktirmeye, ihmale sebep olmama şartını unutmamak durumundayız. Uyku nimetini zarara sokmanın yanında bir de Allah'a isyan olan işlerle gecenin batırıldığını düşünmemiz halinde ne denli büyük bir yanlışın içinde bulunduğumuz gayet iyi anlaşılacaktır.
Geceyi neden karartıyoruz?
Oluşan yeni kültürün gece anlayışımızı yönlendirdiği muhakkaktır. Bize ait, bizim değerlerimizi koruyan ve ihya eden bir hayat tarzı ilke edinilmeli ve uğrunda gayret sarf edilmelidir.
İkinci önemli sorun arkadaş sorunudur. Uyku düzensizliği bulunanların arasında düzenli uykusu olan biri olmak zordur. Böyle bir durum da bizi, çevre seçimine mecbur eder.
Bir başka sorun, insanların 'boş vakit' bulabilmeleridir. Ahiret endişesi taşıyan ve dünyanın halini gören bir mü'min nasıl 'boş vakit' bulabilir? Doğrusu bunu anlamak çok zordur. İnsanların 'boş vakit' bulabilmeleri ve bu vakti uykuya dahi tahsis edememeleri düşündürücüdür. Sabahın erken vaktindeki bereket kaybolduktan sonra günlerin yetersizliğine gerekçe aramanın da anlamı kalmamaktadır.
Anlaşılan odur ki, biz bu asırda Siyonizm tehlikesi yanında pek çok tehlikeyle iç içe yaşıyoruz. Bunlardan biri de heder ettiğimiz gecelerimiz ve o gecelerin sabahındaki namazdır.
Nureddin YILDIZ
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)