"Namazla Dirilis" Part 8 of 8
14 Kasım 2011 Pazartesi
14 kasım akşam - Gerçek namaz hayata yansır
günde beş defa ALLAHIN huzuruna yönelip eda edilen namaz, ALLAHIN izniyle bütün bunları insana kazandırır....
namaz, bu manaları hem taşır hem de tekeffül durumundadır....
13 Kasım 2011 Pazar
14 kasım ikindi - Namazı ayakta tutmak
Namazın İkamesi (Namazı Ayakta Tutmak)
Kur’an’da namaz kılmayı emreden âyetlerde “kaame” fiilinden türeyen “ekıymu’s-salâte” , “yukıymûne’s-salâte” gibi ifâdelerin kullanılması oldukça dikkat çekicidir.
2/Bakara sûresi, 3. âyette de, Kur’an’ın hidâyet ve yol göstericisi olacağı takvâ sahibi kimselerin özelliği belirtilirken “yukıymûne’s-salâte” ifâdesi kullanılır.
Allah Teâlâ, namazı ikame lafzından başkasıyla emretmemiş, ondan başkasıyla da insanı övmemiştir.
“Kaame” fiilinde, yine namaz kılmayı ifâde eden “sallâ-yusallûne”den farklı olarak bir takım ilave anlamlar vardır.
“İkaame” ; bir şeyi kaldırıp dikmek, düzeltip doğrultmak, dosdoğru yapmak, özenle ve şartlarına riâyet ederek uygulamak, devamlı ve itibarlı hale getirmek anlamlarına gelir.
Dolayısıyla, “namazı ikaame etmek” ; onu ta’dil-i erkân ile –rükûnlarının hakkını vererek- , huşû ve hudû içinde, dosdoğru bir şekilde kılmak ve hatta kıldırmak demek olur.
Namaz için emr-i bil-ma’rufta bulunmak, ona engel olacak engelleri ortadan kaldırmak, başkalarına namazı hatırlatmak, emretmek ve öğretmek de namazı ikaame kapsamına girer.
“Ehline, ailene namazı emret; kendin de ona devam edip sabret.” (20/Tâhâ, 132)
Namazı itibarlı ve devamlı hale getirmek, insanları namazdan alıkoyan her türlü psikolojik ve fiilî baskıya karşı direnmek, mücâdele etmek ve namazı sürekli koruyup muhafaza etmek de yine namazın ikamesi ile alakalıdır.
14 kasım öğle - Salatın anlam ve mahiyeti
Salât; Anlam ve Mâhiyeti
“Salat” kelimesi, Arapçada genellikle “duâ” manasına kullanılır.
Ayrıca “sallâ” fiili, “salveynini hareket ettirdi” manasına gelir ki; -rükû ve sücudda yaptığımız gibi- beli bükmek sûretiyle salveyn denilen oylukların başındaki iki tümsek kemiği hareket ettirmek demek olur.
Salat kelimesinin “salâ” kökünden türediği, bunun da “patlama” , “parlama” ve “tutuşma” anlamına geldiği şeklinde bir başka görüş daha vardır.
Salât kelimesi Kur'an'da yüz yerde geçer.
Terim anlamda “salat” ; İslâm dininin temel rükünlerinden biri olan, Allah tarafından emredilip Rasûlullah tarafından ayrıntılı olarak ve fiilen gösterilen namaz ibâdetinin adı olarak kullanılır.
Namaz; fiilî bir duâ ve niyaz, eyleme dönüşmüş bir tevhid, Allah’ın huzurunda huşû ve hudû dolu bir boyun eğiş ve Allah’ın düşmanlarına karşı nefret dolu bir kıyam ve başkaldırıdır.
Allah’ı tekbir ederken Tağut’u tekfir etmek, Rabbimiz’in “â’lâ” (yüce) ve “azim” (büyük) ismini eğilerek ve yere kapanarak tekrar etmek sûretiyle O’na bağlılığımızı ifâde ederken, kendisinden korkulmasını ve emrine râm olunmasını isteyen sahte ilahlara karşı savaş ilân etmek için konulmuş ilahî bir farîzadır.
Allah’tan başka ilah olmadığını, büyüklük sıfatının yalnızca O’na ait olduğunu, hamd, şükür ve övgünün sadece O’na yapılacağını, ibâdet edilmeye ve yardım dilenmeye lâyık yegâne ilahın âlemlerin meliki ve mâliki Allah olduğunu ilân eden bir savaş bildirisidir namaz.
Mihrab’da -harb meydanında- okunan bir bildiri ve bir patlamadır namaz.
Tüm tâğîlere (Allah’a isyan edip haddi aşanlara), cebbar (zorba) ve müstekbir (böbürlenen)lere, şeytana ve azgınlaşan nefsimize, kalplere vesvese veren Hannâs’a karşı amansız bir patlama ve nefret ilânı.
Bir ahd ü misak.
Allah’tan başkasına kulluk etmeyeceğimize, itaatta bulunmayacağımıza, O’ndan başka hiç kimseden yardım dilemeyeceğimize, Allah’ın hakkını gasbeden, O’na kafa tutan fâcir (isyancı) ve zorbaları alaşağı edip terkedeceğimize dair Allah’la yapılan ilahî bir sözleşme.
Namaz, Allah adına yapılan bir kıyâm, hudû dolu bir rükû, tezellül dolu bir secde...
Allah için kıyâm!
Küfrün ve şirkin her türlüsüne, tapınmanın ve bağlılıkların her çeşidine, nefsin ve şeytanın tüm istek ve arzularına karşı Allah adına kıyâm!
Karşılarında saygıyla el-pençe divan durulmasını isteyen yeryüzünün hâkim ve müstekbirlerine karşı kıyâm!
Sonra... Kahhâr ve Cebbâr olan Rabbül-âlemin’in huzurunda huşû ve tevazû hisleriyle dolu bir baş eğiş; rükû’...
O’nun büyüklüğü, azameti ve yüceliği karşısında haşyetle yere kapanıp hamd ile tesbih ve tenzih etmek; secde...
Kalbî bir yöneliş ve şuurlu bir hatırlama; tezekkür...
Günahlarından ve isyanlarından dolayı kesin bir pişmanlık duyuş; tevbe ve istiğfar...
Yalvarmak, yakarmak, samimiyetle ve iç çekerek duâ etmek...
Namaz, bunlardan biri değil; hepsi...
Tekbir, ta’zim, zikir, tesbih, tahmid, istiğfar, tevbe, tazarru, teevvüh, inâbe, ihbât, kunut, huşû, tevazû, temekkün, tenâdüm ve duâ...
Bütün bunlar, namazın bir parçası, özelliği veya ögesi.
14 kasım sabah - Şu sabah namazı I
Sabah namazı üzerine tartışma yoktur!
Allah'a ve Muhammed aleyhisselamın Allah'ın kulu ve resulü olduğuna iman eden hiç kimsenin sabah namazının önemi hakkında bir itirazı olmamıştır. Sabah namazı üzerinde ilmî veya avamî düzeyde bir tartışma kayıtlara geçmemiştir. Namazın dindeki yerinin küfürle iman arasında durduğuna ne kadar inanılıyorsa, namazlar arasında sabah namazının yerine de o inançla bakıldığı kesindir. Namaz din ise sabah namazı o dinin ta kendisidir. Sabah namazının önemi, iman ve amel açısından bağlayıcılığı mezheplere, ekollere göre hiçbir değişiklik göstermez. A mezhebine göre bir hüküm, B mezhebine göre ise farklı bir hükmün bulunmadığı en baş meselelerden biri sabah namazının önemi, vakti ve cemaatle edasıdır şüphesiz. Buna ümmetin icmaı adını da verebiliriz, bütün Müslüman nesillerin ittifakı da diyebiliriz. Sonuç bellidir.
Kur'an'a bakıldığında verilen işaretler bu yöndedir. Hadisler incelendiğinde ise adeta sabah namazı tek başına çatıyı tutabilen bir direk gibi gösterilmektedir.
Sabah namazı hayatidir!
Sabah namazı üzerinde biri umumileşen, biri de git gide yaygınlaşan iki sorun, mü'min kimliğimizin ağır imtihanlarından biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Birinci mesele ki oldukça yaygın hale gelmiştir: Sabah namazı camide cemaatle kılınması gereken bir namazdır. O kadar ki, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem sabah namazına devam etmeyenlerin evlerini yakmayı düşündüğünü söylemiştir. Sabah namazının ağırlığı kadar onun camide cemaatle kılınması da başlı başına ağır bir meseledir. Sabah namazının cemaatle eda edilmesi münafıklıktan beri olma teminatı vermektedir. (Ahmed, 9482) Hatta gecenin yarısını eda etmiş olmak türünden bir lütfu da beraberinde getirir. [Müslim, Mesacid, 46 (1489)] Buna rağmen sabah namazının cemaatle camilerde eda edilmesi unutulur hale gelmiştir. Ne yazık ki, camilerde namaz kıldırmaları için maaş alan görevlilerin bile ayda birkaç kez sabah namazı kaçırması, gençliğine bağışlanma, yorgun olma gibi şer'î olmayan özürlerle geçiştirilmektedir. Sabah namazı cemaati sanki emekli insanların yapması için tahsis edilmiş gibi durmaktadır. Kesinlikle sabah namazı cami ve cemaat namazıdır.
Sabah namazı, uykuya feda mı ediliyor?
İkinci mesele ise sabah namazının uykuya feda edilmesi tehlikesidir. Camide cemaatle kılmaya göre nispeten daha az yaygın olmasına rağmen, uyku ve sabah namazının birleştiği noktada büyük bir imtihanın her gün önümüze çıktığını söylemeye bile gerek yoktur. Git gide yaygınlaşan ve bize ait olmayan hayat tarzı, gecenin gündüzleştirilmesi, gündüzün geceleştirilmesi tutumu her şeyden önce sabah namazını harcamaya neden olmaktadır.
Namazı olmayan sabahın güneşi anlamsızdır!
Sabah namazının hatta cemaatle sabah namazının bu asırda yoğunluğu artan bir imtihan olarak ailece sınandığımız, şehevî arzularımızın önünde sabır ve dirayetimizin yirmi dört saatte bir sınandığı bir imtihandır. Böyle bir imtihanı kazanmamız için önce arızaya neden olan sebepleri tespit etmeli ardından da neler yapılabileceğinin tahlilini samimi bir şekilde yapmalıyız. Herhangi bir Müslüman, Allah rızası için yaptığı işleri bile sabah namazının engeli olarak gösterme hakkına sahip olmayacaktır. İstanbul'u haftalar süren yorucu bir kuşatmadan sonra fethetmiş olmak dahi ertesi gün sabah namazını ertelemeye özür oluşturmaz. Diyebiliriz ki, namazı olmayan bir sabahta güneşin doğması bile anlamsızlaşır.
Sabah namazı meselesi, avamın bütününü kuşatan bir mesele olduğu kadar, namaz ve ibadet konusunda konuşan, yazan ve bir nedenle Müslümanların önünde duranların da meselesidir. Sabah namazının önemine dair bir konferansın sahibi bile o günün sabahında mahallesindeki camide görülmemiş olabilir. Bu görülmeme kadar garip olan da böyle bir durumun ar olarak görülmemesidir.
Görev olan çareler
Erken uyuyup erken kalkmak gerekir
Sabah namazı ile bitecek bir gecenin sorumsuzca harcanması anlamı taşıyabilecek davranışlardan kaçınılmalıdır. Yatsı namazının vaktinde eda edilmesini esas alarak uygulayacağımız bir takvimde, işlerimizi sağlık, maişet ve dinimize hizmet gibi bölümlerden oluşan birinci grup, eğlence ve kültür gibi ertelenebilirden oluşan ikinci gruba ayırmalıyız. Sonra da bunların arasında bir sabah namazını ertelemeye değebilecek olanı var mıdır diye tekrar bir tasnif yapmalıyız.
Neticede bizim için sabah namazı, o günü feyizli ve bereketli geçirmenin, Allah'ın zimmetinde olarak güne başlamanın teminatıdır. Sabah namazı değil, onun camide cemaatle edasını kendimize hedef haline getirmek durumundayız.
Yaşadığımız hayatın, bize dayatılan tarzın namazımıza rağmen değil, namazla paralel yürümesi, bizim bir imtihanı kazanmamız veya kaybetmemiz anlamına gelecektir.
Geceden sabahı gösteren işaretler
'Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem yatsı namazından önce uyumayı, yatsıdan sonra da konuşmayı hoş görmezdi.' (Buhari, Mevvakit, 13, (547) Başka bir rivayette de Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin ashabına yatsıdan sonra oturmayı menettiği rivayet edilmiştir. (İbni Mace, Salat, 12 (703)
Gece uykusunun gecikmesi dolayısıyla da sabah namazının kaçırılmasına karşı tedbir öne çıkarılıyor.
Bu yüzden âlimler, yatsıdan önce kestirmeyi, namazdan sonra da ilmî ve dini faaliyetler dışında bir nedenle oturmayı kerih görmüşlerdir. (Tühfetülehvezî, 18, hadis şerhi)
Sabah namazı ciddiyeti, onun vaktinin girmesinden önce, yatsı namazında başlamaktadır. Bu bir yaşam türüdür. Hayatın beşe bölünüp kullanılması mantığı buna dayandırılmıştır.
Nureddin Yıldız
12 Kasım 2011 Cumartesi
13 kasım yatsı - Ne olur tut elimden
Yine geldim kapına senden gayrım yok.
Gönlümü senden gayrı abad kılan yok.
Gözümden akan yaşlar hüznü kuşanmış,
ne olur tut elimden, artık gücüm yok.
Tahammül bile tahammül edemez oldu.
Mevsimleri unuttum herşey kış oldu.
Kırık dökük bir hayat vardı yaşanmış,
ne olur tut elimden, tarumar oldu.
Merhametin çoktur bilirim Rabbim.
Dertlilere derman verirsin Rabbim.
Bu aciz kulun yine yolun şaşırmış,
ne olur tut elimden, sevinsin Rabbim.
Ilyas Ucar
13 kasım akşam - Ne olur, ne olur razı ol sevgimden
Sevdanı yüreğe sığdıramadım ey Kebir!
Sana layık olamadım
Belki başka sevdalar da koydum yüreğime
Ama hiçbirini Sana denk kılmadım
Sevdanı alma benden
Ne olur, ne olur razı ol sevgimden!
Dilime gereğince dolayamadığım zikrini alma benden
Yoksa çıkar bu kirli ruh, bu garip bedenden.
Sana layık değilken gelir Sana,
Layık olamayacağını söyleyemeden.
Bu halde Sana varan ruh,
Ardında kaç " vah! " bırakır, kimbilir kaç " Yuh !! "
Miracım yapamadığım namazlarımı alma benden
Beni öyle boş, öyle yoksul, öyle viran bırakma.
Tüm hatalarıma, tüm kusurlarıma rağmen,
Huzurundan kovma; bağışla…
Sana yakınlığımı anlayamadığım secdelerimi alma ne olur!
Sonra bu gafil, bu ahmak başı neyle örselerim?
Ne sunarım Sana başka, "bu Sana, yalnız Sana" diyebileceğim?
Yüceliğine karşı olan aczini nasıl anlatırım,
Neyle anlar başka, bu kibirli nefsim?
Merhametini gereğince hissedemediğim dualarımı alma benden.
Alıp ta değersiz, önemsiz, bilmeyenlerden eyleme,
Eyleme ki, dualarım da olmazsa Sana neyle gelirim,
Ne kalır ardımda, önüme ne katarım ey Rabb'im!!
Hadsiz nimetlerine yetiremediğim şükrümü alma benden.
Beni sevmediğin nankörlerden etme,
Verdiklerini görmeyen körlerden,
"Hala şükretmezler mi?" deyip te küçülttüklerinden eyleme.
Senin gözünde küçülürsem, halim ne olur, çarem ne?
Biliyorum ki daha ötesi yok Es-Samed'den.
Biliyorum ki her umut, her ümit Sen'den.
Biliyor ve Sana sığınıyorum.
Boş çevirme kapından,
Boş çevirme ümidinden
Bitmeyen rahmetinin bir katresini:
"Şehadetini" alma son nefesimden !!!
-alıntı-
13 kasım ikindi - Namazda Kıyam Vuslat Öncesi Bekleyiştir
Namazda Kıyam Vuslat Öncesi Bekleyiştir
İmam Gazzâlî (rh.a) sufilerin yolunun dört temel ilke üzerine kurulu olduğunu dile getirir. Bunlar: İctihad (çaba, gayret), sülûk (yola girme), seyr (yolda ilerleme) ve tayrdır (uçar gibi gitme). İmam Gazzâlî’ye göre: “İctihad, İslam’ın hakikatlerini; sülûk imanın hakikatlerini ve seyr de ihsanın hakikatlerini gerçekleştirmektir. Tayr ise Allah Teâlâ’nın lütuf ve ihsanıyla marifetullaha cezbedilmektir.”6 İşte bu cezbe anı kulun kendi varlığından tamamen soyutlanıp sıyrıldığı bir andır ve vuslattır. Vuslat anı ise kalbin cemâlullahı müşahedesi ile süslenir.
İmam Gazzâlî bu dört ilkeyi daha anlaşılır kılmak için şöyle bir benzetme yapar:
“Abdest için istinca ne ise sülûk için de ictihad odur. Nasıl istinca olmadan abdest olmazsa ictihadı olmayanın da sülûku olmaz. Namaz için abdest ne ise seyr için de sülûk odur. Nasıl abdest olmadan namaz olmazsa sülûku olmayanın da seyri olmaz. Bundan sonra ise tayr gelir ve bu da vuslattır.”7
Burada İmam Gazzâlî, tayr için bir benzetme yapmamış. Fakat konumuzla da bağlantı kurarak benzetmeyi şöyle sürdürmek mümkündür: “Yine namaz için kıyam ne ise tayr için de seyr odur. Nasıl kıyam olmadan namaz olmazsa seyri olmayanın da tayrı olmaz.”
İşte kıyam, her şeyin mutlak sahibi olan Allah Teâlâ’nın huzuruna kabul edilmek için kapının eşiğinde boynu bükük, gönlü buruk, korku ve ümit arasında bir bekleyiştir. Bu bekleyişin neticesi ise vuslattır. Çünkü kıyamda kıraat (kelamullahı okuyup Allah Teâlâ ile konuşma) vardır. “Oku ve yücel!” fermanı bize de yöneldiği için kıraat bir yüceliştir. Yücelişin neticesi yakınlık, yakınlığın meyvesi ise vuslat olacaktır.
13 kasım öğle - Namazın sıhhati kıyama bağlıdır
Kulluğun Sıhhati Namaza Namazın Sıhhati Kıyama Bağlıdır
Abdülkâdir Geylânî (rh.a) şöyle der: “Eğer Allah’a kulluğun sahih (doğru, sağlam) olursa Allah seni sever ve O’nun sevgisi senin kalbinde iyice kuvvet bulup kökleşir!”
Kulun Allah’ı hakiki mabud olarak kabul ettiğini gösteren ameli namazdır.
Namaz sayesinde günde en az beş defa kulluk ikrarında bulunuruz.
Bu ikrar öylesine değerlidir ki, vakti geldiğinde her şeyden alakayı kesip Mevlamıza koştuğumuzda, Allahımızın: “Ey Dâvûd! Kuluma ne oluyor ki Ben, Bana yönel, dediğim halde o Benden yüz çeviriyor!” diye yakındığı kimselerden olmayız; a
ksine adeta her an: “Kulum! Nefsin / canın Benimdir, ruhun Benimdir, kalbin Benimdir, sen tüm varlığınla Bana aitsin!” diyen Rabbimize teslim olduğumuzu gösteririz.
Biz de kıyama durarak adeta şunu deriz: “Evet ya Rabbi her şeyim Senindir, zaten benim diyebileceğim hiçbir şeyim yoktur, huzurundayım, emrine amadeyim, kapındayım, kölenim!”
13 kasım sabah - Gönül kıyama durunca kıblesi vechullah olur
Kıyam sözlükte doğrulmak, ayakta durmak, yönelmek, yerine getirmek gibi anlamlara gelir.
Namazda ise iftitah tekbiri ve her rekatta Kur’an’dan okunması gereken en az miktarı okuma süresince ayakta durmayı anlatır.
Kıyam olmadan namazın olması mümkün değildir.
Çünkü kıyam namazın rükünlerinden birisidir.
Allah Teâlâ’nın yarattığı en yüce varlık insandır.
Belki de namaz gibi yüce bir ibadetin insana lütfedilmesi de bundan ileri gelmektedir.
Namazın yüceliğini anlamak için bu ibadetin, kainatın ve meleklerin ibadetine ortak olmak anlamına geldiğini bilmemiz yeterli olacaktır.
Gerçekten de namazdaki söz ve fiillerin hikmetleri üzerine konuşan alimlerin çoğu, var olan her nesnenin ibadetinin sembolik olarak namazda gizli olduğunu dile getirir.
İşte kıyam da, daima kıyamda duran melekler ile ibadetini ayakta dimdik durarak gerçekleştiren her varlığın bu haline katılmamızı sağlar.
Allah Teâlâ’nın emrine uyarak namaz çağrısına koştuğumuz ve kıyama durduğumuz zaman, var olan bütün alemlerin saflarına katıldığımızı; zerreden arşa kadar ne varsa onların ibadetindeki coşkuyu ve ahengi duyma çabasına girdiğimizi düşünmeliyiz.
Müminin namazdaki kıyamı, İmam Şa’rânî’nin ifadesiyle “Kalbin Allah’ın huzurunda a’lâ-i illiyyîn’e kıyam etmesi”1 anlamına geldiği için namazı gerçekten ikame eden güzel insanlar bütün varlıklarıyla Allah’a yönelirler, huzurda hiç kımıldamazlar, gözleri başkalarını görmez, dünya yıkılsa duymazlar.
Onlar, gönüllerini Allah’tan çeldirecek hiçbir şeye müsaade etmezler.
Çünkü namazda özellikle de kıyamda iken başka düşüncelere dalacak olurlarsa Allah Teâlâ’nın: “Benden daha hayırlısına mı yöneliyorsun!?”2 şeklindeki kınamasına ve azarlamasına muhatap olacaklarını düşünürler;
öylesine bir yöneliş, şevk ve aşk ile huzura dururlar ki, Allah’ı görür gibi olmanın verdiği bu manevi lezzet hiç kaybolmasın diye namazdan çıkmak istemezler. Bu yüzden onlar için iki rekatlık namaz cennetten bile üstündür.
İbn-i Sîrîn namazdan ne kadar büyük bir lezzet aldığını şöyle dile getiriyor:
“Bana cennete girmekle iki rekat namaz kılmaktan birini tercih et deseler iki rekat namazı seçerim. Çünkü cennete gitmek benim hoşnut olmam, namaz ise Rabbimin memnun olması içindir!”
Mehmet Talha Odabaşı
11 Kasım 2011 Cuma
12 kasım yatsı - kıyama kalkmak
Kıyam Bize Neyi Anlatır?
Kıyam, direnişin sembolüdür. Biz kıyam ile sadece Allah Teâlâ’nın emrine amade olduğumuzu, O’na rağmen ortaya çıkan her şeye baş kaldırdığımızı gösteririz. Bu yönüyle kıyam Allah’a itaatin ve masivaya isyanın adıdır.
Kıyam, kendimizi Allah Teâlâ’ya tanıtmak ve O’nu tanımaya talip olmaktır.
Kıyam, Allah’ın el-Kayyûm sıfatının tecellisine mazhar olmayı dilenmektir; yeryüzünde tek de kalsak, dinimizi yaşamak için sadece Allah’a muhtaç olduğumuzu bilmektir. Allah kendisiyle kaim iken, kul Allah ile kaimdir. İşte kıyam bize bu bilinci kazandırır.
Kıyam, bir nöbettir. Nefse, şeytana, her türlü kötülüğe karşı tetikte olmak, gafletten uzaklaşmaktır.
Kıyam, ruhumuza istikamet vermektir. Nasıl beden namazda dimdik ve eğrilmeden duruyorsa özümüz de hak yolda öylece dik, batıla meyilsiz ve doğru olmalıdır.
Kıyam, mahşer anını canlandırmaktır; sıratı ayağımızın altında bilmektir.
Cenâb-ı Allah, namazda iken ayakları şişip kan toplayıncaya kadar kıyamda duran Efendiler Efendisinin namazdan aldığı lezzeti bize de duyursun. Âmin!
12 kasım akşam - ibadetlerin piri namaz
Hataya gebe olarak yaratılmış insanoğlunun, isli-paslı hayat portresindeki zehirli ayak izlerini tertemiz hale getirecek olan çare, namazdır. Tadı alanlara, tadı bulabilenlere, tattan anlayanlara ve tadı değişmeyecek olanlara ne büyük bir ihsan-ı ilahidir ki; ebedi musluğun ağzında kendini hissetme sevdasıdır bu. Bu çeşmenin başında olanlar, bir lahza bile olsa nuranî atmosferden ayrılmak istemeyecekler ve kendi dirilişlerinin bu vetirede cereyan ettiklerine şahit olacaklardır. Hakiki namazın ”çeşm” ile takviye edilen bir kutsi elbise olduğu keşfedildiğinde, bu elbise, ruhtan hiç çıkarılmayacak ve kirletilmeme azmiyle hayata devam edilecektir.
Çerçevesi “elest” âleminde çizilmiş olan varlık dilimimizde, bazen şahsi menfaatlerin gerçekleşmesi adına maddiyat ifade eden giderleri ortaya dökeriz. Geçici mutluluk tahtına geçici hevesleri oturtur ve zamanı geçen bir yaprak gibi o hevesin de döküldüğüne şahit oluruz. İşte, biz buna kazanç diyemeyiz. Bir vâridata kazanç diyebilmemiz için, onun bizim namımıza ebediyet sunması veya en azından ebediyete götüren bir nefes sunabilmesi gerekmektedir. Gerçekleşen bu sunumla biz, aldığımız hazzın doruğunda hayata hayat ekleriz. Namaz,(ifade ettiğimiz üzere) en büyük kazanç olduğuna göre, bu huzur helezonunda hayattan öte başka bir hayat vardır. Her gün beş defa yıkanıyormuş edasıyla tertemiz kalabilme, vücudumuzu maddi-manevi dinç tutabilme, ömrü sistematik bir hamleyle yerinde sürdürme insan için en üst mertebe olsa gerektir.
İman denizde ilerleyen bir gemi ise, namaz o geminin kaptanıdır. İslam rengârenk ve tertemiz bir bahçe ise, namaz o bahçenin bahçıvanıdır. İman düzenli ve arızasız işleyen bir vücud ise, namaz merkez organ olan kalptir. Namaz, her ibadetin merkezidir ve çekirdeğidir. Meyvenin hayat hakkı kazanabilmesi çekirdeğin toprakta göstereceği ızdıraba ve çatlamaya bağlıdır. Namaz ne muhteşem bir çekirdektir ki, çekirdeğin de özünde meyve olma süreci hilkâte vâbeste, Rabbimizin bir inayeti olarak bizlere sunulmuştur. Çekirdek içinde meyve, meyve içinde çekirdek olabilme lütfu namaz ile gözler önüne serilmiştir.
Namazdaki eşsiz duygular atlas halka oluşturmaktadır. Namazda tevazu vardır, sabır vardır, kanaat vardır. Kendini büyük görmeyip kibir tuzağına takılmaması gereken insan, burnunu secdede yere sürmekle tevazusunu ortaya koymakta ve hakiki pehlivan olma yolunda mesafe katetmektedir. Namazda oruç tutma lezzetiyle bir şey yiyip içmeyen kul, sabır ikliminin karasevdalısı olmuştur. Dilimlere ayrılmışçasına salkımları anımsatan “rek’at”lerle dairenin dışına çıkmayan müslüman, kanaat hazinesinin değişilmeyecek bekçisi haline gelmiştir.
Namaz, namazı duyan ve namazı yaşayanlar tarafından bir diriliş demektir. Hergün baharı yaşayan, her dakika imandan gelen ebedi meltemlerin terennümünü hisseden bir bahtiyar için, kıvama erme budur. En büyük keramet, en değerli hediye, en renkli iklim, tadına erişilen en genç mevsim namazdır.
Namazı hakkını vererek ve huşu içerisinde kılanların kurtuluşa erecekleri ilahi fermanda belirtilmiştir. Kurtuluş, kurtulunması gerekli olan engelleri aşma sayesinde gerçekleşen ayrı bir meyvedir. Şeytandan uzaklaşmanın ve onun yoluna tilmiz olmamanın en esas yolu, dua etmektir. Namaz ise en büyük dua iken, manevi siperimizin ruh aynamızda müşahede edilmesi muhakkaktır.
Namaz, şeytan buna dayanamaz!
Gürsel ÇOPUR
12 kasım ikindi - Namaz DİNlendirir
Namazla birlikte günlük hayatın içerisinde gözden kaçırdığımız,
dikkate almadığımız, unuttuğumuz birçok kavram da gündeme gelir.
İhlas, İhsan, kıble bilinci, tevekkül, teşekkür, teslimiyet, emniyet, tecdid, tekbir, tesbih, zikr.
Namaz, fiziki açıdan fonetiği (hareket uyumu) muntazam bir eylemdir.
Yeryüzünde hiçbir DİN'e ait ritüelde (ayin, ibadet) bu uyumlu hareketleri görmeye imkan yoktur.
Onun için bir Fransız düşünce adamı :
''Hayatta beni en çok etkileyen ibadet biçimi Müslümanlara ait namaz olmuştur.
Namaz kılan bir Müslümanı görünce hayran hayran izlemekten kendimi alamıyorum,
tüylerim diken diken oluyor.'' der.
Kıyamı, rükuu, sücudu, teşehhüdü (Kade-oturuş) ile bir eylem ancak bu kadar komplike olabilir ve insanı dinlendirir.
Zaten mecmuatu'l ibadet denmiş namaz için.
Yani ibadetlerin mecmuu, tamamını içine alan bir özet/hulasa ibadet.
Öyle bir eylem ki ihram tekbiriyle (giriş tekbiri ile helal olan harama dönüşür) başladığımızda
artık farklı bir havayı solur ve DİN bütünü içinde yer alan her türlü kavramla muhatab bir ahvali yaşamaya çalışırız.
İhram; ''insanın kendisine helal olanı geçici bir zaman için haram kılması'' demek,
namazda da aynı helal olan, tekbirle birlikte yasağa dönüşür.
Yemek, içmek, gülmek, oynamak, konuşmak v.s.
Namaz gerçekten insanı dinlendirir, rahatlatır, ferahlatır, sükunet ve sekinet verir.
Namaz ulvi bir amaca ulaşmada vesile edindiğimiz bir eylem olmakla birlikte aynı zamanda hikmetlerle dolu harika bir otokontrol mekanizmasıdır.
Namazı sadece terapi seansı olarak göremeyiz, bu namaza ciddi bir haksızlık olur. Ama bu yönünü de inkar edemeyiz, etmemeliyiz.
Çağın en büyük sorunu olarak görülen stresin en büyük ilacıdır namaz,
eğer hakkıyla değerlendirebilsek belki de özleyeceğiz namaz vaktini.
İstirahat için kollayacağız namaz vaktini, buluşmak, kavuşmak için dört gözle bekleyeceğiz.
Günlük hayatın curcunası, stresi, bunaltıcı yoğunluğu
bizi kendimizden koparıp uzaklaştırıyor bunun aksini kimse iddia edemez.
İşte tam bu sırada imdadımıza namaz yetişir.
Namaz hem DİN'lendirir, DİN bilinci verir, DİN'e mensub oluşumuza katkı
sağlar, dik tutar, uyarır, şuur verir, kimlik verir, kişilik verir.
Namaz bizi ayırır hasımlardan. Cemaat tavsiyesiyle hısımlarla buluşmamızı sağlar aynı zamanda.
Sıkışan, daralan, bunalan, cinnet geçiren, çağımızın insanı
psikoterapistlere koşuyor, terapi salonlarına kapak atıyor,
hele bol dumanlı, loş mekanları seçenler, stres atmak için bir sigara yakanlar
var ki, aman Allah'ım!
Müslüman toplum olarak halimiz bir hazinenin üzerinde oturup da hazinenin değerini-kadru kıymetini bilmediği için açlıktan ölen adamın haline çok benziyor.
''Kulun Allah'a en yakın olduğu an secde anıdır.'' buyuruyor Peygamberimiz. (a.s.)
Uzun secdelerle dinlenmenin keyfini, halavetini, iç rahatlığını, huzurunu, sükunet ve sekinetini yüreklerimize ilka eyle Allah'ım.
Namaz insanı dinlendirir, istirahata vesile olur, rahatlatır, ferahlatır.
Namazla DİN'lenelim.
Hem de hep beraber dinlenmiş olalım.
12 kasım öğle - secde
"Eklense de başıma dünyada kaç baş varsa,
Başım onların hepsi için secdeye varsa"
Merhum Necip Fazıl ne güzel ifade etmiş.
Namazın her rüknü muhteşemdir,
fakat secde belki de doruk noktasıdır Allah’u alem.
Kulun Rabbi’ne arada hiçbir engel olmadan,
doğrudan içini döktüğü ve kulluğun hazzını duyduğu bir nokta.
Rüku da Rabbin karşısında bir eğilmedir, fakat secde bambaşkadır.
İnsanın madden ve manen Rabbisinin karşısında en küçük olduğu zaman dilimidir.
İnsanın en değer verdiği başını O’nun karşısında yere koyması
ve "Rabbim Senin emrin üzere karşında secde ederek başımı yere koyuyorum,
gerekirse bu başımı yine Senin yolunda koltuğumun altına almaya hazırım"
demesi o insan için kulluğun gerekliliği olarak görülebilir.
İnsanlar dünyada madden ve manen çeşitli şeyler karşısında eğilebiliyorlar.
Bu bazen para, bazen bir karşı cins, bazen ise makam şan ve şöhret olabiliyor.
Bir insan Allah’a hakkıyla kul değil ise
ya yukarıda sayılan şeylere veya başka bir şeye bağımlı olarak yaşar.
Yani ne kadar özgürüm de dese aslında iç dünyasında özgür değildir.
Ya paraya bağımlılığı vardır, ya da başka bir maddeye.
Fakat insan Allah’a secde ettiğinde adeta şunu demiş oluyor;
“Rabbim ben Senin kulunum, biliyorum
Sen istersen her şey olur ve istemezsen de hiç bir şey olmaz.
Senden başka hiçbir güç yok ki ben onlara bağlı kalayım.
Ben yanlız Sana secde ediyorum” der
Ve Allah’tan gayrı şeyler karşısında özgürlüğünü ilan etmiş olur.
Allah’a secde etmenin şükrünü bile hakkıyla eda etmemiz belki mümkün değildir.
Gerçek ve tek secde edilecek ancak O’dur.
Secdenin karşılık bulduğu tek yer de O’nun katıdır.
Rabbim tüm inananlara hakkıyla
Kendine secde etmeyi ve
inanmayanlara da hakkıyla inanmalarını nasib etsin,
secde kahramanlarının da sayısını attırsın
inşallah. Amin.
12 kasım sabah - 5 vakit ezan
Öteler ötesinin pakizan gönüllere ulvi seslenişidir günde beş vakit ezan.
Mustafa ’nın davetidir; aşka, vuslat sofrasına, sevgilinin kucağına…
Haydin aşka!…
Haydin vuslata!…Kim sevgiliyle sohbet etmek istiyorsa kulak versin diyor, bin dört yüzü aşkın yıldır bu iniltiler. Bu iniltiler, kimi zaman cenk haykırışıdır, kimi zaman canana yakılan ağıtlar kadar yanıktır. Bazen coşkulu bir bando gibi tüyler diken diken olur, bazen de dervişler halkasının hayhuyuna kapılmış ruh gibi cezbeyle bedeni terk eder ezanın maverai sedası karşısında.
Bu ölümler diyarında, bu yokluklar dehlizinde hayatın adıdır ezan. Ezan hayata çağırmaktadır, ölüleri diriltme, sarhoşları ayıltma, uykuda olanları şefkat yüklü nağmesiyle uyandırmanın adıdır ezan ve ezan; hayatın ritmi, yaşamın belirtisidir İslam ümmeti için. Müminler yabancı bir beldeye gittiklerinde uzaktan uzağa dinlerler o beldeyi. Ezan vakti gelir de ezan sesi duymazlarsa o zaman o yerde ölümün kol gezdiğini anlarlar.
Ezan, hayatın sesidir. Bu nedenle ölü ruhlar, ezanın kıymetini anlayamaz ve onu kuru bir gürültü sanırlar. Ve işte bu nedenle hayat dolu Mümin âşıklar, ezanın susmasını hayatın susması, kıyametin kopması ve insanlığın hercü merc olması demek olduğunu anlarlar ve susturmazlar bu aşk iniltisini hayatları pahasına.
“Ruhumun senden ilahi şudur ancak emeli.
Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli
Şu ezanlar ki şehadetleri dinin temeli
Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli”
Biz, bu hayat çağrısının neresindeyiz? Duyuyor musunuz seherde inleyen Mustafa’nın bülbüllerini. Ne de güzel şakıyorlar günde beş fasıl; her fasılda maveradan ölümsüz nefesler devşiriyorlar dünyamıza. Her tarafı ıtır kokusu, Cavidan gül kokusu kaplıyor sonra duyar mısınız?
Yoksa hayatın keşmekeşinde ve lanetli dünya eğlencesinin tamtamlarında işitilmiyor mu aşkın sesi? Şeytanın bataklığında, günahların iğrenç kokularında burunlar koku almaz mı oldu yoksa?
Damarlardan fışkıracak bir hırsla ticarete dalmışken; çil çil paracıkları sayıp duruyorken veya lüks evin konforunda en olmayacak hülyalar sayıklıyorken; ezana durunca Mustafa ’nın Bilalleri, bir an durup bu ses de neyin nesi, beni kurtuluşa çağıran kim diyecek aşk mabetlerine, mescitlere koşuşturup biraz olsun sevgiliyle sohbetin ve vuslatın tadına varıyor muyuz?
Bu dünya Mustafa’nın hayat bahşeden, diri tutan, ölü toprakları canlandıran, uğradığı her yeri gülşene çeviren, her memleketi rayihasının efsunuyla tütsülendirip çiçek bahçesine çeviren; aşk dolu, gizem dolu, hayat dolu ezanıyla ayaktadır.
Bu aşk iniltisine kulak verip çağrısına Lebbeyk diyerek mescitleri dolduranlar kalmazsa ezan susar; yerküre, kahır yüklü başını alıp kehkeşanın duvarlarına çarpar ve paramparça dağılır, gider…
Ama sevgilinin davetine “lebbeyk” diyerek cami yolunu arşınlayanlar var oldukça ezan susmayacaktır İnşaAllah…
Mümin ruhlar, ötelerden bu dünyaya gözlerini sımsıcak ezan esintileriyle açarken günde beş kez, bu ezeli sedanın lahuti dokunuşlarına kanarak yaşarlar ve yine bir ezan vakti, sonsuzluk rüzgârları alır götürür ruhlarını sevgiliye doğru, sevgiliye doğru…
Ezan, gönüllerin pasını almakla kalmaz; ruhları da gümüş silklere dizilmiş, nurefşan inciler gibi parlatır, Mümin saflarda namaz.
Bu da yetmez, maveradan akan abı hayat gibi ezan nağmeleri en aşkî terennümlerle yayılır evlere, sokaklara, ovalara, köylere ve toplumların bel¬leklerine. Bir anda temizleyiverir kötü ve çirkin adına ne varsa sinelerde.
Ey sevgili yolunda meftun âşık!
Eğer can kulağıyla dinlersen ezanı; onun Mustafa’dan miras kalan vuslat, aşk ve sonsuzluk iksiri olduğunu duyarsın tüm benliğinle.Ey Yarlar Yarına müştak âşıklar!
Sevgili her gün beş vakit sizi vuslata ve sohbete çağırıyor farkında mısınız?
10 Kasım 2011 Perşembe
11 kasım yatsı - Namazda huşu ve hudu - Fethullah Gülen
Namazda Huşû ve Hudû
Fethullah Gülen
Namazda "iç tâdil-i erkân" sözü çok kullanılmamıştır.
Bu, huşû ve hudû ile alakalı bir tabir olarak söylenebilir.
Huşû ve hudû, meseleyi namazın mazmununa bağlı götürmektir.
Rica ederim, namazda huşû ile alakalı bu kadar tahşidâtı çok bulmayın.
İman ve namaz ikiz kardeştir; şu kadar var ki, iman az önce doğdu.
Üstad namazın beş vakte tahsisini anlattığı yerde onun mânâsının ne olduğunu da açıklıyor.
Muhyiddin İbn Arabi, Fütühat-ı Mekkiye'de namazın mânâsıyla alakalı şeyler ortaya koyuyor.
Şah Veliyyullah Dehlevî namazla alakalı bir kısım hususlar söyleyip onun ehemmiyetine dikkat çekiyor.
Ben onun için bazı arkadaşlara rica ettim;
ne olur arkadaşlardan bir kaçı doğru dürüst namaz kılsalar da örnek olsalar.
Yoksa bu işin içinde olan kimseler arasında dahi -hakîkî mânâsıyla- namaz kılınmıyor.
Beş vakit yatılıyor, kalkılıyor; ama namaz kılınmıyor.
Ayrıca, "feveylün lilmusallîn" (Maun, 107/4) de anlatılan sadece sehiv meselesi değildir.
Namazla alakalı o kadar çok eksiğimiz var ki.
Mesela; "ve izâ kamû ilassalati kamû küsâlâ
Namaza kalktıkları zaman tembel tembel kalkarlar." (Nisa, 4/142)
ayetinin anlattığı husus bunlardan birisi.
Hadislerde insanın o türlü namazı insanî davranışın dışında addediliyor.
Namaz bir insanî davranıştır.
Fakat o çizgi içinde kalınmadığı zaman yapılan hareketler hayvanî hareketlere benzetiliyor.
Mesela, imamdan önce rükua giden kimse için
"İster misiniz Allah rükudan kalkarken suretlerinizi eşek suretine çevirsin!.." deniliyor.
Demek ki, imamdan evvel harekete geçme meselesi kulluk çizgisinden çıkma mânâsına geliyor.
"Herhangi biriniz secdeye gittiği zaman horozun daneyi gagaladığı gibi yapmasın." deniliyor.
Bakın, o bir hayvan davranışı; alnını yere vurup kaldırma bir hayvan davranışı.
"Köpek gibi ellerini yere sermesin." deniliyor.
Oturmadan secdeye, secdeden rükûya, rükûdan kıyama kadar davranışların hayvan davranışlarından farklı olması gerektiğine dikkat çekiliyor.
Allah Rasûlü (sav) bu mübarek sözleriyle bizi bir insanî davranış mecmuasına çağırıyor.
Evet, huşû ve hudû ancak o kalıplarla ifade edilir.
"Ben huşû ve hudû içindeyim." dediğin zaman hayvanî kalıpları aşman gerekir.
Allah'ın huşû ve hudû atiyyesini ancak o atiyyeyi taşıyabilecek matiyyesi götürebilir.
11 kasım akşam - namazda nasıl durmalı
Namazda mânasını biliyorsanız, okuduğunuzu düşünmek, iyi olur.
Kendini Rabbinin huzurunda düşünmek
ve o huzurda nasıl olması gerekiyorsa, öyle bulunmak çok iyidir.
Kendinin son namazı olduğunu, son amelinin bu olduğunu,
yahut kendini sırat üzerinde düşünüp
kendini toparlamak, kibriya, azamet ve celâli huzurunda,
kendini kartal pençesindeki serçe,
yahut efendisinden kaçmış, yakalanıp tekrar efendisinin huzuruna götürülmüş köle gibi bilmek,
yahut her an nimetleri içinde bulunduğu,
her an kendisine muhtaç olduğu hakiki nimet sahibinin huzurunda nasıl durulursa,
öyle durmak,
hiç olmazsa, general karşısına çıkan bir er gibi bulunmak,
namazda kalbi toparlamaya yardım eder.
Dünyaya önem vermemek, işlerini mesele ve düşünce vesilesi yapmamak,
geldiği gibi gider, ne olduysa öyle olur gibi, dünya hakkında hoşgörülü olup,
namazda hep Rabbi ile olmak mühimdir gibi düşünceye sahip olmak faydalı olur.
11 kasım ikindi - huşu ve namaz
NAMAZDA HUŞU
Dinimizde ibadetlerin makbul olması bir takım esaslara bağlandığı, büyük küçük günahların affıda bazı şartların yerine getirilmesine bağlı olduğu gibi kıldığımız namazın hakiki manada bizi her türlü kötülükten uzaklaştırıp Cenab-ı Hakkı’ın rızasına yaklaştıracak bir namaz olması içinde bir takım şartlar vardır. Huşuda bunlardan biridir.
Huşu Cenab-ı Hakka boyun eğmektir.
yine denilmiştir ki, bir kimsenin cesedindeki her bir kıl huşu’a iştirak etmedikçe huşu yapılmış olmaz.
Huşu: namazın gerçek ve hakiki namaz olmasını sağlayan sebeplerdendir.
Huşudan maksat, kişinin namaz esnasında bütün varlığı ve kalbi ile Allah’a yönelmesidir.
Namaz farizası, hakikatine inilerek huzur ve huşu ile eda edilirse insanı her türlü kötülükten uzaklaştırır:
sahibini fenalıktan alıkoymayan namaz, Allah’tan uzak olmaktan başka bir şeyi arttırmaz.
Hutbenin başında okuduğum ayette: muhakkak müminler felah buldu ki onlar namazlarında huşuludurlar.
Onlar ki, faidesiz işe, boş lafa bakmazlar onlar ki zekatlarını vermek için çalışırlar.
Buyurarak namazlarını huşu ile kılan müminlerin felah bulacağını beyan etmektedir
Kur’an-ı Kerim’de namaz ile zekat beraber zikredildiği halde bu ayet-i kerimede namaz ile zekatın arası
Ayeti ile fasledilmesi, namazdaki huşuun, sair zamanlarda lağıvden kaçınan kimseler için hasıl olacağına işaret içindir. Lağıvden kaçınmak namazı tamamlayan bir husustur.
Binaenaleyh müminler, namaz dışında faidesiz işler, mala yani boş laftan kaçınmalıdır ki namazlarını huşu ile kılabilsinler.
Harici zamanlarda kalbi ve kalbin nurunu söndürecek olan malayani şeyler ile meşgul olan kimsenin huzur ve huşu ile namaz kılması düşünülemez.
11 kasım öğle - manevi hazırlık
Namaz içinde maddi hazırlık yapıldığı gibi manevi hazırlıkta yapılması lazım,
manevi hazırlık, kalbin namaza hazır olmasıdır ki
bu da namazın ruhu mesabesindedir:
Kelime-i Şehadet’ten sonra İslam’ın en mühim şartı olan namazın huzur ve huşu ile kılınması
Kelime-i Şehadet’ten sonra İslam’ın en mühim şartı olan namazın huzur ve huşu ile kılınması
ve mümkün mertebe masivadan kurtularak namaza başlanması icab eder.
Bu da musallinin nefis ile mücahedesindeki muvaffakiyyetiyle alakalıdır:
11 kasım sabah - kalp hazır olmadan
Hastanın, hastalığı devam ettiği müddetçe en güzel yiyeceklerde alsa hastaya faide vermeyeceği gibi
insanda kalbi hastalıklardan ve nefsin tesallutundan kurtulmadıkça
kişi hakkıyla namaza hazırlanması ve namazı kılması mümkün değildir,
böyle kimseye ibadet ve namazın edası ağır gelir.
İbn-i Abbas: manasını düşünerek huzur ve huşu ile kılınan iki rekat namaz,
gafil kalple akşamdan sabaha kadar kılınan namazdan hayırlıdır. buyurmuştur.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)